About Games, Learning and the Quest for Fun

Every animal plays. It is one of the primary methods of learning to deal with life’s pitfalls. In fact, studies suggest it is hard wired into our brains. When we learn something, chemicals are released into our blood that we perceive as enjoyable. Fun.

Kittens chase each other to learn the hunt without the risks of real prey. The first cavemen probably had running competitions when they were young. The first villages had squares where kids could play tag. Tag begat Chess. Chess begat Asteroids. Asteroids begat HALO. HALO begat World of Warcraft.

Gaming teaches us lessons. Lessons that reflect life. We play competitively, since food could be scarce; we play together, since a mammoth is too challenging for one hunter; we play house, since kids are a big thing.

With the rise of the internet, we have new lessons to learn. We need to collaborate, communicate and share. We need knowledge, insight and the ability to sift through large amounts of data. Humans are always unconsciously subconsciously constantly searching for ways to get that edge.

All this is dry philosophy, though. Just as knowing what chiaroscuro technique makes Rembrandt special does not make you a master painter, knowing what biochemical psychology lies underneath the drive to play does not make a fun game.

Market driven development, didactics, psychology, all these things are useful in game development, but many companies out there forget that they do not equate FUN. We believe that creating fun is the only lasting foundation for a game company and . we Therefore we keep asking ourselves: “but… is it fun?!?”

Reinout, avatars en een klein deukje

Vandaag bij Reinout te Brake geweest. Erg inspirerend. Reinout heeft er wel kijk op zeg maar. Na wat afstemmen van wie wie is, een paar koppen koffie en een kort moment van it/helpdesking met airports en (draad)loos internet samen door onze presentatie gelopen. Toch weer een hoop dingen die we even moeten aanscherpen. Reinout, bedankt, dus!

Ook zijn we even voorgesteld aan een van de leveranciers van MMOLife, Hatimo Games. Deze Liverpoolians leveren het bulk van het grafische werk voor MMOLife en zeggen goed te kunnen omgaan met een opstart projectje en daarna volgens “dripping faucet” model de uurtjes hier en uurtjes daar ook plezierig te vinden.

Nog een paar ietwat harde woorden over onze financiele sheet en dus inspiratie om daar te verbeteren verder, was het alweer tijd om af te ronden, wat in de gang nog weer tot meer gespreksstof leidde. Rutger en ik liepen enthousiast naar buiten, stapten in Rut’s auto en reden weg met meenemen van een bord dat je daar alleen zou mogen fietsen. Pijnlijke domper, maar het was al met al toch een goeie ochtend.

The inevitable writers block

well… spent the afternoon configuring blog for the umptieth time and find myself, disappointed but unsurprised, back at the blank page. It’s all nice ‘n’ dandy this blogging, but I maybe need to think about a content strategy. At least this is a massive improvement over the previous Lorem Ipsum hell…

That said, tumblr… wow… this is such a smooth well designed ultra simple engine that I cannot help but be very much charmed by it. With easy integration for my picasa pictures, my qik video and those three tweets I tweeted so far, I now have even less roadblocks to putting the non-existing content online! Amazing!